Essay · 18 augustus 2026 · 6 min
Waarom Italiaanse zetels veranderden in de jaren zeventig
Zet een Italiaanse zetel uit 1962 naast een uit 1972 en je kijkt naar twee verschillende ideeën over hoe een mens hoort te zitten. Het vroegere stuk heeft poten. Het staat in de kamer als een gast die nog niet gevraagd is om te blijven. Het latere stuk heeft helemaal geen poten. Het zit op de vloer, het spreidt zich uit, en het gaat ervan uit dat je erop gaat liggen.
Er is iets gebeurd tussen die twee data, en het was niet alleen mode. Schuim veranderde. Fabrikanten leerden polyurethaan te gieten in vormen die geen houten frame nodig hadden om overeind te blijven, en zodra het frame optioneel werd, ging de hele grammatica van het zitten open. Ontwerpers die als architect waren opgeleid, begonnen meubels te tekenen zoals ze gebouwen tekenden: in doorsneden, in plattegronden, als terrein.
De vloer als vertrekpunt
De radicaalste stukken van het decennium delen één beweging. Ze verlagen de zitting tot ze bijna op de grond ligt en compenseren dat door haar te verbreden. Diepte vervangt hoogte. Het resultaat is een meubel dat leest als een horizontaal vlak in plaats van als een object, en dat verandert hoe een kamer georganiseerd wordt. Een lage zetel hoort niet tegen een muur. Hij hoort in het midden.
Daarom voelen zoveel van deze stukken nog altijd modern in hedendaagse interieurs. Ze zijn ontworpen voor open ruimtes met harde vloeren en licht dat van meer dan één kant komt. Die beschrijving past vandaag op meer huizen dan in 1972.
Diepte verving hoogte. Meubels werden een vlak in plaats van een object.
Waar je nu op let
Schuim uit die tijd gaat niet eeuwig mee. Als we naar Italiaanse zetels uit de jaren zeventig kijken, beginnen we onderaan: is het schuim vervangen, is het goed vervangen, en respecteerde de vervanging de oorspronkelijke dichtheid. Een zetel die herbouwd is met zacht, goedkoop schuim verliest zijn omtrek en daarmee het grootste deel van zijn punt.
Bekleding is eenvoudiger. Stof kan opnieuw. Vorm niet. We kopen eerst de vorm en maken ons daarna zorgen over de hoes, en we hebben liever een eerlijk, vermoeid origineel dan een fris, verkeerd exemplaar.