Materiaal · 30 juni 2026 · 4 min
Travertijn vóór Instagram
Travertijn heeft een vreemd decennium achter de rug. Een steen die het grootste deel van de twintigste eeuw gebruikt werd voor vloeren, gevels en de occasionele heroïsche salontafel is nu het behang van een bepaald soort feed. Het is gemakkelijk om er moe van te worden. Het is de moeite waard om te onthouden waarom de ontwerpers van de jaren zestig en zeventig er in de eerste plaats naar grepen.
Het antwoord zijn zijn gebreken. Travertijn is een kalksteen die door minerale bronnen wordt afgezet, en dat proces laat hem vol kleine holtes. De meeste stenen worden gekozen om hun gelijkmatigheid. Travertijn werd gekozen omdat hij niet gelijkmatig was, omdat de putjes het oppervlak een droogte en een schaduw gaven die gepolijst marmer niet kon bieden.
Gevuld of ongevuld
De eerste vraag die we aan elk stuk travertijn stellen, is of de holtes gevuld zijn. Gevuld travertijn is glad, praktisch en een beetje dood. Ongevuld travertijn leeft, vangt stof en vraagt een zekere tolerantie. Geen van beide is fout. Maar de stukken waar we van houden zijn bijna altijd open gelaten, omdat de ontwerpers die de steen gebruikten de textuur wilden, niet het gemak.
Kleur telt ook. Romeins travertijn neigt naar een warm ivoor. Andere groeven leveren koelere, grijzere steen, en dat verschil beslist of een tafel rustig in een kamer staat of ermee in discussie gaat.
De meeste stenen worden gekozen om hun gelijkmatigheid. Travertijn werd gekozen omdat hij dat niet was.
Hoe je ermee leeft
Sluit hem niet af onder een plastic glans. Aanvaard dat een glas een kring achterlaat en dat die kring uiteindelijk deel wordt van het oppervlak. Een travertijnen tafel uit 1974 die perfect gehouden is, ziet eruit als een reproductie. Een die gebruikt is, ziet eruit als wat hij is.